+ نوشته شده در پنجشنبه 9 اردیبهشت1389ساعت 15:8 توسط امیر
|
| تبليغات | X |
شبی پرسیدم از خود هستیم چیست؟
بجز اشک ونیاز و یاد و تقدیر وحال با صداقت مینویسم:
همین هایی که من دارم فدایت
غــروب عــاشــقــان رنــگــش طـلایـیـســت گــر چــه آخــرش مــرگ و جــدایـیـســت
عشـق یعنـی مـسـتی ودیـوانـگـی
عشـق یعنـی با جـهـان بیـگـانگـی
عشـق یعنـی شـب نخـسـتین تا سـحر
عشـق یعنـی سـجده هـا با چـشم تـر
حرفی ز نگاه خسته ام یادت نیست
از عشـــق تو دل شکســــته ام یادت نیســــــت
گفتــــی کـــه تـــو عاشــــــــــــقـــــــــــــم بـــــمـــــان تا آخــــــــــــــــر
مـــن منــتـــظــــرت نــــــــشـــــــســـــــتـــــــه ام یــــادت نــــــــیــــــــــســــــــــــت
زبـــس بـــا غـــمــــت روز وشـــــــــــــب زیـــســــتــــــم
غـــمـــت مـــیــــــدانــــد کــــه مــــــــــــــــن کـــیـــســــتــــــم
من ان خویش گم کرده ی مردم که هیچ
نــــــــدانـــــــــم کــــجـــــــایــــــم کــــیــــم چــــیـــســــتــــــم
نــــــیـــــــمــــــــه آنــــــچــــــــــه مــــــانـــد ازمـــــن بـــجـــــای
این غــــمت کـه بر جاست مـــــن نیستم